در نگاه دوست همچون مه او

 او کجا هست من در تب او

او خدا هست با من تو بمان

او صدا هست با من تو بخوان

من عاشقمو از پس او میخوانم

من صادقم و در غم او می مانم

بین من و او فاصله ها پنهانند

بین من و او خاطره ها می مانند

بین منو او رازو نیازی برخاست

بین منو او نازو نگاهی بر پاست

امدم در پی او میمانم

مانده ام در غم او می بارم

شاید او با من و من با اویم

شاید او غافل و من تنهایم

شاید از بس که نگاهش کردم

شاید از قصد که صدایش کردم

رفته است و من می گویم

او خدایم بود باز من بی روحم

نگاه من به جز نگاهت نگاهی رو نمی بینه

توی دلم بجز دلت دیگه دلی نمی شنیه

صدایی جز صدای تو گوشای من نمی شنون

زخم زبون شنیدنا شیشه ی صبر نمی کشنن

از  بس مهربونی تو کمبودی حس نمیکنم

به خاطر تنهاییا دیگه غمی نمیخورم

دیگه نمی شونم ز دل بگه که منتظر نباش

آخه مگه دیوونه ای نشستی تو بازم به پاش

دیگه احساس خستگی نمیکنم از انتظار

چون میدونم یه روزی میاد دیر یا زود مثل بهار

نگاه مهربون تو شادی تو دل می نشونه

لبای پر سکوت من دیگه ز غم غمی نمیخونه

دلم فقط به خاطر غربت چشمات میسوزه

چشم منو نگاه تو همش به چشمات می دوزه

از بس مهربونی تو دیگه خجالت میشکم

به پای مهربونیات هر چی میام نمیرسم

خیلی وقته تو سایبون واژه ی ما نشسته