نکنه یه وقت ازهم جدا بشیم                               از این عشق پاکمون رها بشیم

اگه اینجوری باشه من دق میکنم                          شبا توی خوابم هق هق میکنم

نکنه یه وقت بیایی که دیر بشه                            دل من از عشق تو سیر بشه

نه بابا ، این دل من سیر نمیشه                              از غم عشق تو اما پیر نمیشه

دل ما شکسته از این مهریا                                    بیا مهربون باشیم توی دنیا

آخه تا کی دلامون خوب بمونه                            گل عشق ما بی جون بمونه

اگه تو بیایی اون هم جون میگره                            غم دلواپسی هامون میمره

میدونم وفاداری به عشقمون                               گل انتظار نشست تو چشمون

غریبه بدون ، خدا مهربونه                                    با غم دلها همزبونه

در نگاه دوست همچون مه او

 او کجا هست من در تب او

او خدا هست با من تو بمان

او صدا هست با من تو بخوان

من عاشقمو از پس او میخوانم

من صادقم و در غم او می مانم

بین من و او فاصله ها پنهانند

بین من و او خاطره ها می مانند

بین منو او رازو نیازی برخاست

بین منو او نازو نگاهی بر پاست

امدم در پی او میمانم

مانده ام در غم او می بارم

شاید او با من و من با اویم

شاید او غافل و من تنهایم

شاید از بس که نگاهش کردم

شاید از قصد که صدایش کردم

رفته است و من می گویم

او خدایم بود باز من بی روحم

نگاه من به جز نگاهت نگاهی رو نمی بینه

توی دلم بجز دلت دیگه دلی نمی شنیه

صدایی جز صدای تو گوشای من نمی شنون

زخم زبون شنیدنا شیشه ی صبر نمی کشنن

از  بس مهربونی تو کمبودی حس نمیکنم

به خاطر تنهاییا دیگه غمی نمیخورم

دیگه نمی شونم ز دل بگه که منتظر نباش

آخه مگه دیوونه ای نشستی تو بازم به پاش

دیگه احساس خستگی نمیکنم از انتظار

چون میدونم یه روزی میاد دیر یا زود مثل بهار

نگاه مهربون تو شادی تو دل می نشونه

لبای پر سکوت من دیگه ز غم غمی نمیخونه

دلم فقط به خاطر غربت چشمات میسوزه

چشم منو نگاه تو همش به چشمات می دوزه

از بس مهربونی تو دیگه خجالت میشکم

به پای مهربونیات هر چی میام نمیرسم

خیلی وقته تو سایبون واژه ی ما نشسته

عشق من دوستت دارم ؛ تا حدی که حاضرم با تو تا اوج قله های بلند و سخت زندگی بدون توقف برم خستگی راه را تا وقتی با منی حس نخواهم کرد .

عشق من دوستت دارم ؛ به همان اندازه که ستاره ها و ماه آسمون را دوست دارن و به بودنش نيازمندند ؛به بودنت نيازمندم .

عشق من دوستت دارم ؛ تاحدی که لرزش انگشتانم به من قدرت نوشتن و لبانم قدرت بيان اين حس را نمی دهند .

عشق من دوستت دارم ؛ به همان اندازه که سوختن چوب در آتش دردناک است ؛ دوری از تو برايم سخت زجرآور است .

عشق من دوستت دارم ؛ تاحدی که می خواهم آنقدر بگريم و فرياد بزنم تا ثانيه های ساعت دلشون برام  بسوزه و با سرعت بيشتری روی صفحه روزگار حرکت کنند ؛ تا روز ديدار من و تو زودتر از راه برسه تا آغوش گرمت را حس کنم ؛ آغوشی که مدتهاست برايم باز مونده و انتظارم را می کشد .

عشق من دوستت دارم ؛ به همون اندازه ای که آب از خشک شدن می ترسه ؛ من از اينکه روزی از  دلگير بشی و ترکم کنی می ترسم .

عشق من دوستت دارم ؛ تا حدی که با نفسهات به درونم رخنه کردی و تمام سلولهای بدنم با عطر قدمهات جون تازه گرفته اند .

      من با تو زنده ام همسفر من ... می پرستمت

به خاطر چشمان زیبای تو بود
که چشمانم، جسارت دیدن چشم کسی را نداشت
به خاطر روی زیبای تو بود
که نگاهم به روی هیچ کس خیره نماند
به خاطر دستان پر مهر و گرم تو بود
که دست هیچ کس را در هم نفشردم
به خاطر حرفهای عاشقانه تو بود
که حرفهای هیچ کس را باورنداشتم
به خاطر دل پاک تو بود
که پاکی باران را درک نکردم
به خاطر عشق بی ریای تو بود
که عشق هیچ کس را بی ریا ندانستم
به خاطر صدای دلنشین تو بود
که حتی صدای هزار نی روی دلم ننشست
و به خاطر خود تو بود
که خودم را فراموش کردم
ودر دریای عشقت غوطه ور ساختم
اری به خاطر تو ای نازنین