با تمام وجودم می گویم که دوستت دارم

ای سر چشمه محبت

ای عشق واقعی چگونه ستایشت کنم

در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است

چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری است

بگذار نامت را تکرار کنم نام زیبایت دلنشین است

چه داشته ای که این گونه مراطلسم کرده ای

من این گونه نبودم

تو عشق را با من اشنا کردی

تو هوای دلم را با طراوت کردی

زمانی که با تو هستم به اسمان بیکران پروازمی کنم

پس بدان دوستت دارم

 کاش يک شب تا سحر عاشق شويم

راز عشق پونه ها را بشنويم

 کاش دريا را کمي باور کنيم

 از شراب عشق لب را تر کنيم

 بارش احساس را معنا کنيم

سيب سرخ عشق را پيدا کنيم

  کاشکي خالي تر از پر مي شديم

يک زمان رنگ کبوتر مي شديم

کاشکي با عشق تنها مي شديم

 عاقبت درياي دريا مي شديم .

تقدیم به گل همیشه بهارم

این کتاب،هیچ شکی در ان نیست،راهنمای پرهیزکاران است.

میدونم بازم دیر شده خوب من

همیشه دیر میرسم ،چنان در خود و افکارم غرقم که همیشه دیر میرسم میترسم ،میترسم که ان هنگام که نور میاید باز هم من اخر از همه باشم...چه قدر دلخورم از خود ،دو روزی است که باز به مانند ابری پر بغض و خشمگین به این پوسته ی خالی میکوبم ولی جز خرد شدن خود چیزی نصیبم نمیشود. کاش همیشه میهمانت بودم تا بیشتر حواسم به کرده هایم بود مودب و رسمی .کاش همیشه میهمانت بودم  ...ولی تو معبودم همیشه حواست به همه چیز بوده چنان ماهرانه دستی از غیب برای کمک میفرستی که گویی خود این گره را باز کرده ام!و چه ناسپاسانه مغرور میشوم ...!

 قابل تو رو نداره

چی میشد اگه دروغ تو لحظه ما جا نداشت.............چی میشد اگه دورنگی هم دیگه معنا نداشت
کاش میشد واسه هوس رفاقتا رو نفروخت .....................کاش میشد صداقتو رو تن هر اینه دوخت
چرا ما ادما گاهی خیلی بد میشیم..................واسه راه همدیگه خواسته نا خواسته سد میشیم
جای مرهم واسه زخم عاشقا نمک میشیم.............هر کی با ما صادقه باهاش پر از کلک میشیم
دل خوشه هرکی شدیم تو زرد از اب دراومدش .............وقتی دلتنگی بیاد هیچکی نمیاد به دادش
?ندونستیم چرا وقتی نوبت ماست دیر میشه.............حرفای خوب واسه ما زخم زبون و تیر میشه
.شایدم ما ندونستیم زندگی چه شکلیه...................کی سر کاره کی نیست اصلا دنیا دسته کیه
ما به هرحال میپریم بی چشم و دل بی پرو بال...........ما به مشکی دلخوشیم دورنگیا رو بی خیال

زندگي صفحه يكتاي هنرمندي است
هر كسي نغمه خود خواند و از صفحه رود
صفحه پيوسته بجاست
خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد.